Adını Erdebil’deki Safeviyye tarikatının kurucusu Şeyh Safiyüddin (Ölm. 1334)’den alan bu devlet, Rumlu, Şamlu, Tekelü, Ustacalu, Dulkadırlu, Afşar, Kaçar, Bayburtlu ve Varsak gibi ekseriyeti Anadolu’dan İran’a giden Türk oymaklarının desteği ile Şah İsmail tarafından kurulmuştur. Şah İsmail 1502 yılında Akkoyunlu Elvend Beg’i yenerek, Âzerbaycan’a hâkim olduktan sonra, ertesi yıl hâkimiyetini Irak-ı Acem, Fars ve Kirman bölgelerine yaymış ve 1509’da Bağdad’ı da ele geçirmişti. 1510 yılında Özbek hanlarından Şibanî’nin Merv yakınlarında yenilip, öldürülmesi ile Safevîler Fırat’tan Ceyhun’a kadar hâkimiyetlerini genişletmiş oldular. Bundan sonra Şah İsmail’in Anadolu’ya adamlar göndererek, buradaki Türk oymakları arasında Safevî propagandasına girişmesi, kendisini Osmanlı Devleti ile karşı karşıya getirmiş ve bugün İran’da bulunan Hoy şehri yakınındaki Çaldıran’da aynı dili konuşan, aynı boy ve oymakların çocukları karşı karşıya gelmişler ve savaş Safevîler’in yenilgisi ile neticelenmişti (23 Ağustos 1514). Bu savaş Şah İsmail için bir dönüm noktası olmuş ve Osmanlılar’a geniş topraklar kaptırıldığı gibi, Özbekler de Horasan’ı yeniden işgâl etmişlerdi. 1524’de Şah İsmail’in ölümü ile yerini alan Şah Tahmasb, 1576’daki ölümüne kadar ömrünü doğuda Özbekler, batıda ise Osmanlılar ile mücâdelelerle geçirmiş, 1555 tarihli Amasya Andlaşması ile Osmanlı tehlikesi bir müddet için atlatılmıştı. Tahmasb’ın ardından gelen II. İsmail ve Muhammed Hüdâbende gibi zayıf şahlardan sonra Safevîler, I. Abbas’ın şahsında kuvvetli bir şaha kavuştular (1588). Onun zamanında Osmanlılar Âzerbaycan’dan geri çekilmek zorunda bırakıldıkları gibi, Osmanlılar’a karşı Avrupalılar’la ittifak teşebbüsünde bulunuldu.